ياد داشت ماه

اکنون بیست و چهارمین شماره ماندگار را مشاهده می‌فرمایید که بی‌سر و صدا وارد سومین سال فعالیت خود شده و به یاری دوستان سعی دارد هم‌چنان با تلاش بی هیاهو (شاید نه‌ چندان بی‌فایده) به راه خود ادامه دهد. بیست و چهار شماره و بیست وچهار ماه به‌قدر دوران خدمت سربازی و نه کم زحمت‌تر از آن، آن‌چنان گذشت که گویی همین دیروز بود اسفند 82، که با پای لرزان قدم دراین وادی گذاشتیم. از شما چه پنهان هم‌چنان آن هراس با ما است با هر شماره و با هر مقاله، که مبادا به ورطه ابتذال، سیاست‌بازی، باندبازی، ساده‌انگاری و... سقوط کنیم. متبرک باد چنین هراسی و ماندگار باد.
زحماتی که در این مدت متحمل شدیم؛ برهیچ‌کسی منتی نیست چرا که خود به اختیار و به شوق لذت پیمودن راه، قدم در راه گذاشتیم و الحق از لذاتش بی‌نصیب نماندیم. یافتن دوستان جدید و آزمودن دوستی‌های قدیم کم‌ترین دست‌مزدی بود که دریافت کردیم و می‌کنیم. بی‌شک در گذر از این گذرگاه گاه ناهموار، دل دوستانی را نه از بد طینتی که از سر ناچار و یا ناخواسته و نادانسته آزرده‌ایم که جز ‌پوزش خواستن، کاری از دستمان برنمی‌آید و یادآوری این نکته که ما به اختیار و برگزیدن مجبوریم و این جبر اختیاری را گریزی نیست گو این‌که دل از گل نازک‌تر چند دوست نیز در این میان برنجد. دیگر سخنی نمی‌ماند جز آرزوی اندک مهر و البته یک دنیا سعه‌صدر.
                                                                              ماندگار باشيد