شعر

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

پـرواز

چه دلنوازانه می نوازی مـرا،
ای آن كه خاطرت ـــ مأمن ِ خيال ِ من است!
به خراب آباد ِ نگاهت؛
                           من :
‌                                  يكی ساده، يكی بی‌دل‌،
                                   ‌ يكی، محصور شده ام!
                                   ‌ و مرا ؛
                                   ‌ پـایْ گريزی نيست.
                                   ‌ نه دری، نه دروازه، نه حتا منفذكی !

با حضورت، چه زيركانه می فريبی مـرا
ای آن كه صدايت _ ملموس ترِِِِين پرده ی ِ آهنگ ِ من است!

به ستاره چشمك زدنی می مانی؛
                                   ‌ آنگاه كه تاريكی ی ِ شب، بر آبی بالا بلند
                                   می گسترد سياهی ی ِ بالهايش را .
                                   آنگاه كه دلتنگ ِ حضوری.
                                   ‌ دلتنگ ِ جرقه
                                   و دلتنگ ِ چشمك زدن ِ ستاره !

با غيابت، چه دليرانه می كاهی مرا،
ای آنكه خواستن ات ــ نا ممكن ترين لحظه ی ِ حال ِ من است!
به تولد ِ پروانه از آن پيله ی ِ خشك می مانی.
                                   كه پر و بال می گشايد به پرواز.
                                   تو پرواز به اوجی!
                                   و من
                                   نظاره گر ِ اوج گرفتن.

اپريل ِ 2005