ياد داشت ماه

ماه پيش سال‌گرد ماهنامه قابيل را تبريک گفتيم و امروز مي‌بايست تعطيلي‌اش را اعلام کنيم. ولي چنين کاري نمي‌کنيم! چرا که جامعه‌ي مطبوعات اينترنتي با استعفاي گردانندگان اين سايت و هيچ سايت ديگري موافقت نمي‌کند و تنها مرخصي استعلاجي يا استحقاقي يا ... به مدتي دلخواه برايشان در نظر مي‌گيرد تا دوباره با انرژي و تواني مضاعف به سرکارشان برگردند. اگر ما هم نگوييم مطمئن باشيد خودشان اين کار را مي‌کنند. فراموش نکنيد هنر، ادبيات و مطبوعات مثل بيماري لاعلاج وقتي به سراغ کسي آمد ديگر ول‌کن آدميزاد نيست و تا آخر عمر مثل وسوسه اعتياد گريبانش را مي‌گيرد (حالا ما گفته باشيم).
اين د‌ل‌سردي و خسته‌گي متأسفانه منحصر به عليخاني نيست . تمام دوستاني که با صرف هزينه شخصي و وقت گران‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بها مرتکب جرايمي از قبيل راه‌اندازي سايت‌هاي اينترنتي و مجلاتي از اين دست مي‌شوند کم و بيش با عواقبي اين‌چنيني مواجه‌اند. خصوصاً سايت‌هاي غير سياسي و جنغولک‌بازي که با مخاطبان خاص و معدود مواجهند . گاه طعنه‌هاي دوستانه، نيش‌هاي دشمنانه و خاله‌زنک بازي تنگ‌نظران، پوست کلفت‌ترين انسان‌ها را به اين سوالات وا مي‌دارد که " آخر براي چه؟" يا " براي کي اين قدر سختي کشيدن؟"
در مورد عليخاني جاي نگراني نيست چون مطمئنم که حالا که داريد اين يادداشت را مي‌خوانيد او روي کتابش مشغول کار است يا دارد کاري به همان مهمي مي‌کند اما به هر صورت کمبود قابيل در فضاي ادبي- اينترنتي کاملاً مشهود است و باز جاي نگراني نيست چرا که وقتی کسي خسته شد تازه نفسي هست که پرچم را به دست گيرد.
شايد يافتن اسپانسري مناسب چاره‌ي بسياري از مشکلات باشد زيرا ريشه‌ي اغلب مسائل به غم نان بر مي‌گردد اما يافتن حامي فرهنگي بدون چشم‌داشت و قائل بودن حق اعمال نظر، خود کيميايي است که گر چه يافت مي‌نشود، آنم آرزوست.

                                                                    پايدار و ماندگار باشید