ﺑﺮ ﭘﺮﺩﻩﻯ ﻣﻮﺍﺝِ ﺁﺏﻫﺎ 
میرزاآقاعسگری(مانی)
آنگاه ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻮﺩﻡ،
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻰﺩﺍﺷﺘﻢ ﺯﻧﻰ ﺷﺎﻋﺮ ﺭﺍ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﺭﻩئی ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ
خانه ﺩﺍﺷﺖ.
ﺷﺒﺎنگاهان
ﺩﺭ ابریشم واژگانش ﺧﻮﺍﺑﻢ ﻣﻰﻛﺮﺩ
ﭘﮕﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺮﺗﻮِﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺍﺵ ﺑﺎزﻣﻰﺳﺘﺎﻧﺪ.
تا ﺑﺮﮔﻴﺴﻮﺍﻧﺶ
سُرﺧﮕﻞِﺍﺑﺮﻳﺸﻤﻰ ﺑﻨﺸﺎﻧﻢ،
ﺑﺎ فریادی ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺷﻮلاﻯِﺷﺮﻡ ﻧﻴﺎﻛﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺮﻡ ﺩﺭﻳﺪﻡ!
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻛﺮﺩ
ﺑﻰ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﺑﺎﺷﺪ!
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮﺩﻡ
ﺑﻰ ﻛﻪ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎﺷﻢ!
ﺑﻰﻫﻴﭻ ﻭﺍﮊﻩئی
روانهی طلاﻯِِﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺭﻭانِﻣﺮﺍ ﺗﺮ ﻣﻰﻛﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺩگان، ﺑﺮﻧﺨﻴﺰﻧﺪ
ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ!
ﺗﺎ ﺧﻔﺘﮕﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ!
ﺗﺎ ﻛﺎﻭﺷﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﺸﻜﻮﻓﻨﺪ
ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﻛﺎﻏﺬﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﻧﻮﺷﺖ!
ﺑﺮﭘﺮﺩﻩﻯ ﺁﺏﻫﺎ امّا ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻧﻮﺷﺖ:
آنگاه ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻮﺩﻡ
ﺩريائی ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺴﻮﻳﻢ خیز ﺑﺮﻛﺸﻴﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ نرمیِ ﺍﺑﺮﻳﺸﻤﻴﻦِﺧﻮﺩ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍین ﻜﻪ:
ﺭﻭﺯﻯ ﺯﻧﻰ ﺷﺎﻋﺮ
ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩِﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺷﻌﺮﻯ ﺑﻰﻭﺍﮊﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮﺩ!
|
