 شعر
اسماعیل زرعی
دو شعر از اسماعيل زرعي
جاده
- تا اقلیم ِ مرگ
دیگر راهی نیست !
تا اقلیم مرگ
دیگر راهی نیست !
جاده می گفت و می ُبرد با خود
بر شانه های لغزان اش
که چنگ زده بودم
از بیم ِ عمق ِ تیره ی دره های دعوت
از هراس دندان ِ خونین صخره ها
هربار که ابرهای عبوس
بهانه جو
می گذشتند از کنارم .
- تااقلیم ِ مرگ
دیگر راهی نیست!
جاده می گفت و می ُبرد با خود
هیاهوی عظیم ِ اضطراب را
به اشاره ی خاموش ِ احتیاط
از دل سرمای سقوط
تا ساحل اقیانوس ِ زرد
تا رخوتِ هموار ِ دشت
جایی که بُهت ِ سکوت
سر گذاشته بود بر عصای زمان.
- تا اقلیم ِ مرگ
دیگر راهی نیست !
جاده می گفت و می بُر د باخود
خاطره های سرگردان را
از زیر ِ پلک های خسته ی خواب
از کنار آ رامش ِ خاک آلود ِ کوچه ها
از لابه لای وهم ِ خانه ها
همهمه ی سایه ها
تیره گی ترد د ها
تا حوالی سوگوار ِ گورها
وقبر ساعتی
که سنگ نگذاشته بودند برآن
هنوز.
- تا اقلیم ِ مرگ
دیگر راهی نیست !
جاده می گفت و می بُرد باخود
آخرین ذراتِ عطر ِ عصمت ِ جوانه ها
درپیاله های کوچک ِ خواهش
طعم تُرد ِ ساد گی ساقه ها
در انبان ِ فرسوده ی فصل
و کوله ی اندوه ِ درخت ِ کهن را
لابه لای اوراقِ آشفته ی روزها
لابه لای کومه ی تجربه های نیمسوز .
- تا اقلیم مرگ
دیگر راهی نیست !
جاده می گفت و می بُرد باخود
به دلِ دایره ی خونین ِ آسمان
که در انتهای راه
نشسته بود منتظر
بی اعتنا به ژنده هایم
که جا می ماند
قطره قطره
به بهانه ی خستگی
ودستمال ِ سپید ِ مهتزز
در دست های بلند ِ رویا
بدرقه ای
تامرز ِ ممنوع برهنه گی
سرزمین ِ بکر آفاق
پُشت ِ دروازه ی قصر های رفیع
وطنین ِ زنگ ام که پیچید
درسرسرای بی نهایت ِ آبی
تا دقایقی بعد
که پاک کنم پاهایم را
بر پاره ابرها
و نگاه کنم
به لکه های سبز
آخرین نشانه ی ورودم
در این سوی هستی .
***
- تا زیر ِ تاق های خُنک ِ آرامش
که پشتِ همین آبی
همین نزدیکی ست !
جاده می گفت و کورس می گذاشت
بانسیم
سوار برخنده های سرکش
از نقطه ی آغاز ِ آبشار ِ بلند ِ معرفت
از لبه ی تیز ِ خاکستری جنون
از حاشیه ی عمق وارتفاع
تا راه هایی
پُر از شکوفه های نور
پُر از بُهت ِ سایه
که گزیده بود انگشت
از سرعت ِ سیال ِ سیاره ها .
- تا زیر سایه ی سبز ِ سکوت
بین قامت ِ چناره های مجال
جایی که روییده است گل های بلور
دربهارِ دشت ِ ابدیت !
جاده می گفت و می دوید
از لابه لای خیمه ی خیال های دور
از کنار ساقه های مواج ِ ِسرود
از سر ِ سنگ ریزه های بازیگوش
تا میهمانی مجلل ِ شب
به افتخار ِ روز
تا شاهراه ِ بی کران ِ کیهان
زیر چراغ های بی شمار ِ جاودانگی
که شادمان
درالتهاب ِ جشن و پیروزی .
_ شیشه ی افسانه ای عمر
کلیدِ اسرار ِ دیو ِ سیا ه
راز ِ باغ های افسردگی
همین جاست
همین حوالی !
جاده می گفت و می رفت به سختی
در سربالایی سنگین ِ شگفتی ها
با هیاهوی نفس
عرقریزان ِ صخره ها
در آخرین گردنه های گرد باد
که می لغزید
می افتاد هر ازگاهی
ریزه پژواک هایی به اعماق
تا حضور خیس برقله ی ابهام
تا بطن ِ کشیده ی رخوت
و برسکوی نخست ِ ابدیت
که جهیده بودم ازآنجا
به تنگنای تاریک ِ مغاک
بی آن که بهراسم
یا بیاندیشم
به زخم ِ دوشاخه ی راه ها
که می آویزدم یکبار ِ دیگر
برقناره های زنگزده
برسقف ِ ایوان ِ سرگردانی
که به ستیز برخاسته بودم من
با دست ِ متکبر ِ تقدیر
رها شده بودم من
از چنگ ِ کابوس ِ زمین .
***
تا اقلیم ِ مرگ
دیگر راهی نیست !
جاده می گفت و می بُرد با خود
برشانه های لغزان اش
که چنگ زده بودم
از بیم ِ تیک تاک ِ دوباره ی اجساد
درلایه های متراکم ِ ظلمات
از هراس ِ تصاویر ِ پنهان
زیر ِ اخم ِ خونبار ِ افق
از....
1381/11/1- کرمانشاه
------------------------------------------------------------
حسرت
این بار که باز گردم
تصویر مزرعه ای می کشم
با گندم و خیش و داس و درو
با خانه های ساده ی روستایی
وپروانه هایی رقصان
که به تماشایشان خواهم نشست
این بار که باز گردم
همه ی گُل ها را خواهم بویید
همه را
و دخترکان ِ کوزه بردوش ِ ترانه خوان را وا میدارم
تا در تلأ لو چراغانی خنک ِ آسمان
رقص کنان
چرخ زنان
چرخ گردون را بگردانند
مست خواهم کرد
عربده خواهم کشید
از دیوار بلندِ باغ می گذرم
خاموشی گُل ها را می شکنم
در چشمه ی زلال تن می شویم
رختی از آفتاب صبح می پوشم
نه ترس ِ خنجری
نه نیش ِ عقربی
نه حسرت ِ راه ِ نرفته ای
هیچ
جز هی هی ِ چوپان نمی شنوم
جز قله و کوه و چمن نمی نگرم
این بار که باز گردم
باز قصه ی من و توو ترک ِ اسب ِ سپید
نه از دوری و کُند و مکان می گریم
نه گلایه از حدقه ی خشک ِ چشمان
این بار که باز گردم
چه می کنم
چه می کنم
چه می کنم
آه
اگر بازگشتی ....
1370/6/7- کرمانشاه
|
|
|
