شعر

شش شعر از منصوره اشرافی

1

ومن روئینه تنم
نه چو نان اسفندیار
و آن دیگر
که به پاشنه بمرد.

من روئینه تنم
                         اینک،
زیرا که به درگاه دوستی
                                     ایستاده ام
و تمامی پیکرمرا
                        عشق انباشته است.

سرفراز و قامت افراشته
بر درگاه مهر
در آماج تیرهای زهر آگین.




2

بی اندوه
چگونه می توان
                        ازین تقدیر اندوهناک گفت.

افق بی در
و افسوس
            در چشم من.
این حدیث
            هرگز گفته نخواهد شد.

ساحل بیداری کجاست؟
باد در مه می رود
و مرا
که پای رفتن نیست.

انبوه خدایان
مثل آوازهای ناخوانده
در ازدحام نان و
                        کوچه و
                                   بازار
                                   سرگردانند.
ونسیم
که شاید
             بوزد
             به پنهانی
        به این وادی.




3

رهایی،
در دستان فراخ سپیده
نوید تبلور دوباره عشق.

رهایی،
در چشمان منتظر کودکان
بیداری اشتیاق
و بازیی ی بی نهایت.

رهایی،
در آواز عاشقان
بر خاک گر گرفته از عطش
و نوید باران.

رهایی،
در کویر عبوس
همچون درختی
با ارمغان آرامش سبز.

رهایی،
درستیغ کوه
هم چون عقابی
پر گشوده و مغرور.

رهایی،
نوید فتح قله
و اواز مداوم آدمی ،
رستن
    پر گشودن
             پرواز.

مرگ را
به چهار میخ زیستن
و تباهی را
بر صلیب عشق
            آویختن.

رهایی،
در همیشه عاشق بودن

و این است
             آدمی را
انگیزه ما



4

کدامین دست آیا
اعتبار رفته آدمی را
با این کهنه جهان
به نبرد بر خیزد؟
تا در گلوی سرخ صبح گاهیش
فریادی رسا شود.

جهان
_ این هیبت سنگین غبار خواب بر تن گرفته _
و اشتیاق آدمی
برای زیستن.
کدامین دست آیا
آبروی رفته انسان را...


جهان
زمخت و نا هنجار
و آدمی ناتوان و تک
قامت خم شده اش را
بر خواهد افراشت
_ عاقبت_
هم چون
لوایی بلند و سپید
از ایثار
در حمایت دوستی
در حمایت عشق
...



5

چوپانان
رهایمان کرده اند.

همه چیز
مبهوت و گنگ
همچون ابتدای آفرینش.

ماه
همچون یتیمی
با دل ملتهب
در سیاهی
   رها شده.

پرندگانیم
در بر هوت کویر
بی شاخه ای حتی.

و حدیث مکرر
              زیستن
فانوسی ا ست
       در باد.



6

ساعت چند است؟

فاصله میان
             مرگ و عشق
یک عقربه است

و قلب هایی
که بر خاک
      رها شده اند
می تپند هنوز
              پر التهاب.