 شعر
مجيد شفيعي
7 شعر از مجيد شفيعي
شكار گاه
از راه رسيدي
با هِجّي ناقصي كه از تو بر اِسليمي حاشيه مي رفت
قاب مي شد آهوي در شكارگاه
شكارچي تلفظ كاملي از كَمان بود
تا گُل ِ شاه عباسي شكفته بماند
رنگ به رنگ از راه رسيد
شكارگاهي كه بر انگشت نشسته بود
تا از هيچ حاشيه اي ساقهاي باريك ِ آهو نگذرد
ديگر رسيد با تاجي از زرناب
وخون بر انگشت، مُرد
زير پاي اسب شاه
آهو را براي سُور ِشبانه از متن برداشت
تا گُلهاي شاه عباسي با نامشان آسوده بمانند
به دستها گفت:
نَعل ِ اسب را عوض كنيد.
شعر وباد
خواستم بنويسم
بر بازوان معوج راه...
كه چتري بر اين شعر
باريد
كلمات در زير آن جمع شدند
گفتم از كدام شعري؟
كه باران
باريد
اين كاغذ، خيس ِ گفتگوي چتر وباران شد.
از آن همه چتر مُژگان
كه تركشان كرده بودم
ميان شعرهاي پيش
از اين كلمات كه تركم مي كنند
بيش از پيش
چند باران آمده ام؟
خواستم بنويسم
ميان بازوان معوج راه...
كه بادي
چترم را
به شعرهاي ديگري پاشيد
چتر مژگان ببنديد
تا غبار گفتگوي شعر وباد
به شعرِ خُمار ِ ديدگانتان نرود.
آن سيه
چشمان
ديگر
نه آن سيه چشمان
در هيچ چشمخانه اي
پيدا شد
نه عادت ِ ديدن ِ سيب
از پنجره اي منيژه را صدا كرد
به چاهي
ماهي
به
ماهي
به صَحاري خشك
مي گويم
از زلالي اين همه باران
كه
نمي بارد.
دستان ِ
شعر من
نمي خواست دست از شب بكشد
گفت:جايي امن
گفتم:شعر من نيست
اما سيمرغ بابالهايي سوخته رسيده بود از راه
گفت:نيشتر پهلو به پهلو
گفتم:دستان ِشعر من بي چراغ...
گفت:امن تر از سحر تو...
گفتم:مگو آه ...
در پستويي نُه توي...
گفت:گردِ شَهر،سِحرِ من، شعرِ تو
گفتم:آه...
نيشتر،پهلو به پهلو
نمي خواستم
نگفتم
آب خواست
و
ديگر از شعر من بر نخواست.
نشاني خدا
اگر كاغذ را بتوان خورد
كلمات را نمي توان
من چيز غريبي يافته ام
نور از من مي گذرد وزخمهاي معده ام
براي كاغذ ها
حرفي تازه ندارند
چكه اي از نور را بر مي دارم
تا چهره ام را در آينه ببينم
وقلم را
باقي را در نامه اي مي پيچم
نشاني خدا تمبر ومهر نمي خواهد!
هنوز هم
باور نداري
هيچ شكلي پايدار نبود
و فكر مي كردي ما
در آفتابي لايزال پيدا شده ايم
شب برابر بود
اما رنج
هزار صورت داشت
چگونه تصويري اينچنين از حلق ما شكل گرفت
بالا آمد
سايه اي شد
با دو اژدها بر كتف
هنوز هم باور نداري كه شب
آفتابي ُمثله شده است.
آري برادر
هيچ شكلي پايدار نبود
حتي منظر خانه ات
كه چون حقيقت
بر رواق ِ پلكهاي مضطربت
فرو مي ريخت.
ِاذا
َوقَعَتِ الواقِعهَ
اذا...
و مي روييداسبي به سمت وقعت
كه عصا مي خواند در كوچه و سقاخانه خاموش بود
شهيدي از تصوير گريخت
ودخيلي باز شد به سمت
واقعه
سقاخانه آب شد
چون شمعهاي نذري اش
اسب با دعائي شمع آجين بيرون پريد
به شكل اذا وقعت الواقعه
تشنه گان مي آمدندبا شمعهاي نذري شان
شهر با گوشهاي كَبره بسته اش خوابيده بود
در صداي اذا وقعت الواقعه
|
|
|
