منصوره اشرافی


1
.

خواهش روییدن
و تمنای مرگ
در جدالی نابرابر .

مددی کن
مرا ،
   ای بهار !



2
.

آهو،
به حسرت
             آهی کشید.
گل آبزی زشت
در برکه نگریست.

باریکه ی نوری
لرزان از شکاف در
به درون خزید.

چه کسی خواند
               ترانه ای از عشق؟
چه کسی؟



3
.

پاداش کویر،
فوج اختران
که شبانگاهان
بر چهره اش بوسه می زنند.



4
.

کرم شب تابی
با غرور
در تاریکی
در کار خود نمایی.


ستاره ای
          از آن بالا
حسودیش شد.




5
.

صاعقه ای درخشید
شور این حکایت های خموش
پاسخی می دهد
                      به آن.


بیزاری نهان مرا
          دریاب
ای حدیث مکرر زندگی.