شعري از عثمان تركاي
ترجمه: رسول يونان
 

سوناتي براي شكوفه هاي بادام

به رنگ صورتي
به رنگ آبي آسماني
رؤياهايم
در بالهاي پرندگان پرواز مي كنند.
روشني كم رنگي در مشرق
بادي صورتي رنگ در مغرب،
درختان
و اين غنچه بادام
نهانگاههايي صورتي رنگ را تجزيه مي كنند
صدايي در نيمروز
و انعكاس آفتاب بر آب ها...
آهنگي صورتي
صداي زمزمه آب كه آرام و طولاني است.
آب هايي كه مي نوشم
بوي بنفشه مي دهند:
شاخه صورتي
و بر آن
بال چلچله و پر گنجشك و قمري.
صدا زدن هايي صورتي
بر روي زمين
بر روي آسمان يك آزادي جنون آميز.
اميدها مي رويند
خاك
قله مخروطي روشني ها.
بوسه اي صورتي مي زنم
بر روشني ها:
و از يك روشني آواز زاده مي شوم.
خيس و مست
زاده مي شوم
از يك روشني كاملاً ديوانه!


 -----------   ------------   ------------   -----------


محمود معتقد ی

به : یا د کو د ک وطن معجز ه ها یش


گوشی به آ زا دی و / سرود ی نا خوا ند ه ا زبها ری

تو بود ی و

نگفته سطری گمشد ه

د ر همیشه ها ی با د

پس پشت بها ری که

بی تو می آ ید

به نا م آینه خوا ند ی و

پروا ز به گوشه ها ی خا طر ه

را ند ی

رفیق

جمهوری چا ی ا ت را

د ر خا ورا ن بنوش

کودک وطن معجزه ها یش

شب ا ین خا نه را

تو هنوز

چگونه

به یا د می آوری

تا عصرپا ره ها ی ستا ره و

با را ن

چتری ا ز گیسوا ن تو

گشود ه نمی ما ند

ا ز عبور ترا نه ها ی خا کت



( را ه خا نه و

روح جها ن را )




خا نم ها

آ قا یا ن


تا شب قد یسا ن هشتا د و هفت هم

انگا ر

کسی به سا د گی مرگ

پا یی نمی کوبد

د ستما یه د لتا ن

خوش با د

من این را می گویم



گوشی به آ زا د ی و /

سرود ی نا خوا ند ه ا ز بها ری



بها ر 87

 -----------   ------------   ------------   -----------


مينا دُرعلي
 

نفس
         نفس
            نفسم ،گیر کرده به بودنت
و تنفسهای مصنوعی
سر ریز دهانهای دروغین
نفس گیرم نمی کند!
روانی تر قدم هایم بر میدارند م
نی لبکی تب آلود
تا هذیانی تر نواخته شوم آوازهای شیمیایی!!
گوسفندان صف پریده
مسموم می کنند دهانشان
با پیک های آمده از لبهایت !!!
مستی موهایم هم میریزد به تاس زمانه
و می ایستد عجایب به سنجاق سری
گم شده در لابه لای عریانی موهایم!
                                       سر تراشیده
                                         مو هایش را تراشیده
                                             و
                                               باز هم مخملی می خند د
                                                  کودتای خزنده چشمهایش!!!
می خزم لا به لای عریانی نگاهت
و پیک پیک
می نوشمت
پستان های سر رفته از حوصله ی شیر
تا بزرگ شوم
به جامی که سقراط نوش جانش شد!!!


 -----------   ------------   ------------   -----------


افشين عموزاده ليچايي
 

شب ، بند، پنجره

كدام بند ....كدام انفرادي
زندان
اسم مكان نبودن توست
پنجره...
تصوير دور شدن تو
از كادر بسته ديوار است
شب...
بافه اي از گيسوي تو
كه در روز شناور است
ديوار...
لايه اي از لمس سرد تو
كه روي انگشتان من جاري است


 -----------   ------------   ------------   -----------


علیرضا ذیحق
 

غریبانه

در باغ عاطفه بود و گلریز فاصله ها
که رقص برگی
قوزک خسته ای را
در افسون مردابی لغزاند
پر از قایق یادها
وحریر نیلوفرانی که چشمان آدمی را
با مخمل رنگ ها
بوسه می زد.

زیبای من نه گلی ریشه در خاک
پری قصه هاست،سبزینه و رنگین
با پروازی در آب
تا بال در بال شاپرک ها
قایق های منتظر را
به رنگین کمانی پیوند زند
که حالا را،
ولحظه را
چراغان می کند.
وگلبرگ نور می فشاند
در قدوم فردا هایی که
شکوه اختران با آنهاست.

بودن ها
بخاطر بودنی اگر نبود،نیک وسر فراز
وچرخ زدن
با قاصدک های شاد وپُر نوید
شاید هیچ گنجشککی را
تاب سماعی نبود.

یاد دوست
چتریست گشوده
که مرا تا آفتاب خواهد برد !

این غریب پاییزی
که در برگریز باغ
از فاصله ها افسرده است
به بهاری نیامده ایمان دارد
که دستان شکوفه روزی
از آذرستان خاک ها
شعله های آتشی را خواهد چید
با نقشینه های دشت ودمن
ورنگ فصلی که
سیز گیسوان را
با گره هایش
در آن می شویند.


 -----------   ------------   ------------   -----------


رضا آشفته
 

نيستي زير مهتاب

زنگ در بيخ گوشمان

اف اف مزاحم

صبحانه چيدمان عشق و اميد بود

و دلهايمان صابون خورده از غفلت يك حادثه

پشت در را مي گويم و يك آرمان زيادي و شايد مزاحم

ركيك مي گفتند و لگد مي زدند بر ميز و ميوه ها

صبح تلخ مي شد از زهرهلاهل لابد

تو بگو دستكم دلم آرام بگيرد در زلال چهره ات در اين غروب بد هنگام

افسوس كه دار مكافات نبود



تو در من ترانه مي شدي زمزمه اي غريب كه دور مي زدي

                                                                                مرا

                                                                                    كلاغ ها را

                    و زمين كه مي خواست ماتمكده هر دويمان باشد لابد

چريكه باران تنبور غمگين در سرايش يك مرگ ريخته در سرنوشت تو

بنشين همنشين ساليان عشق و اميد

                                                         ما پشت به وطن كامجويي كرده ايم

نه نه

نه نگو كه نبايد دريغ شود شبنم خفته بر بالين لاله

سحر بود كه آمدند با چكمه هاي خاك خورده از كوير مايوس و مهجور

                                                         به گمانم تو بايد بداني

                                                               اين يك پرواز است
 
                                                              شايد هم من ابله باشم

سيخ و ميخ هم كفاف نمي داد درد تو را در اعتراف آنچه نبايد

يك چوبه از دار و لبخندي در پس غروب شايد

مرا ببين كه تو را به نيكي قاب كرده ام در كنج دلم

وقت و بي وقت تو را سرزمينم مي بينم

رانده و وامانده از تاريخش

مرا با يك ميز ريخته مي گذاري و صبحانه اي له و پاشيده

                                                      بر قالي دستباف دختركان كاشاني بايد

نه نه



رنج تو را دستنبوي جاليزم كرده ام با يك هاله از نيمرخ شنگولت

بخند تا دنيا به كامت شود شيرين



مي ماني در كندن تيسفون و شيرين عريان از عشقي بي پايان

و كام تو كه فرهاد را به يادم مي آورد لابد

بنشين در كنارم كه خالي است همه ي اين روزهاي آمده و نيامده

مرا مي گذاري در اين چهار ديواري دق

غمباد بر دلم مي نشيند در نبودن ته مانده ي لبخندت

بگويي بمانيم باسيخ و كباب و ريحان

                                                نيستي زير مهتاب قدم هاي تو خالي ام

                                                  يكه مي خورم و ...
 

 -----------   ------------   ------------   -----------


حسنِ عاشق علي

بسويِ روشنايي

تاريكي فلج ام كرده است
همه چيز سياه است
تصميم ام را گرفته ام
خلوتي
حلقه اي
گردني
چارپايه اي
و نااُميدي را با طنابي از سقف خواهم آويخت

* * * * *
پنجره را باز مي كنم
اكنون ، آزاد و رها شده ام
هوايِ تازه
نور
گُل
صدايِ پرنده
فردا پيشِ رويِ من است
«من به جنگِ سياهي مي روم»
آه ، در ميانِ آينه
آنجا
آن گوشه ي زمان
آفتاب پُشتِ پلك هايِ من ، خميازه مي كشد . . .

اُرديبهشت 87
 

 -----------   ------------   ------------   -----------


احمد زاهدي
 

عمري

بي‌هوده عمري در انتظار بوده‌ام
و خورشيدِ من طلوع كرده بود، در آخور گوسپنداني
كه خود به نيرنگ
گرگاني بوده‌اند، ميش پوش و من به‌خطا

آنك خطِ بي‌انتهايِ آهن
و اين صدا‌هاي ممتد
كه انتظارِ من‌را تصوير مي‌كنند
بي حضورِ مقطوعِ من
بي‌هوده عمري در انتظار بوده‌ام
دو خط موازي هرگز به‌هم نمي‌رسند
و در آخورِ گوسپندان هنوز
ردِ خون بر‌جاست.