سكه ي شانس

همه اش به فكر يكسره كردن كار بود . اين دست و آن دست كردن و چنين گيج و بي دست و پا بودن ، خسته اش كرده بود .با عرقِ سردي كه تو تن اش بود صدايش لرز گرفت :
"ما دست بد آورديم و گرنه با دوتا ورق خوب بازي را برده بوديم .حالا هم خود خوري را بگذار كنار و فكر كن يك كرمه و داري با تخت كفشت له اش مي كني. اين آشنايي كم پا ميدهد و حالا كه مخش را خورده اي و فكر مي كند كه از خواهر هم به اش نزديك تري بكشش به تور."
خيابانها شلوغ بودند و انگار كه عروس كشان بود و بوق ماشين ها قطع نمي شد . همه دنبال فرعي ها بودند كه تو اين اوضاع و احوال اگر كسي مستقيم مي رفت راهي به جايي نداشت . سرميدان بگير ببند كه نه بلكه سُر بازي بود و يك دسته زن و مرد كه جوان بودند و قاطي هم و ريختشان لنگه ي هم ، سي - چهل زن ِپابه سن را تو خيابانهاي يخ زده مي دواندند كه چرا عوض قاطي شدن به آنها كه جنگ را محكوم مي كردند دارند از صلح مي گويند .
صدا به صدا نمي رسيد كه آتوسا گفت :
" گفتم تو پاسارگاد منتظر باشد كه باهم برويم شهر قصه . گفت فيلمش را نديده و اما ظاهرا يك مضمون تاريخي دارد و چنگي به دل نمي زند كه گفتم هرچه سالن خلوت تر باشد صحبت مي چسبد."
آتوسا هم مي خواست يك جوري كار را تمام كند و برود دنبال زندگي اش. سگ اخلاقي ها و دود و دم هاي افشين را تحمل مي كرد كه شايد اين چند روز نيز بگذردو ببيند كه آيا اين بازي را بالاخره مي برد يانه .فهميده بود
و قتي زمين مي چرخد و او نمي چرخد حتما كه روزي زير چرخها ، له و لورده خواهد شد و اما اين بار ،مي چرخيد وبازي ، بازي آخر بود . دل و دماغي برايش نمانده بود و سكه ي شانس اش هم اگر نمي برد توفيري نمي كرد . از علافي و خانه به دوشي حالش به هم مي خورد و همه ي حواس اش اين بود كه حداقل اين يك كارش تميز باشد .
تو تاريك سينما بود كه ماندانا و آتوسا نشستند بغل هم و افشين از ته رديف ها زل زد به آنها و وقتي فهميد كه كسي حواس اش به آنها نيست رفت تو خط فيلم و ديد كه ماندانا مي گويد :
" كوروش من نبايد بميرد !يعني اگر مي دانستم كه پدر چه خوابي برايم ديده هرگز پا به اينجا نمي گذاشتم . اما تو چرا ؟ تو چرا مي خواهي من و بچه ام را از اين مخمصه نجات بدهي ؟ درسته كه گفتي دل ات از دستش خون است و اماباز، همه ي اينها دليل نمي شود كه فداكاري تو را قبول كنم ؟ چقدر مي خواهي بگو ؟ رك وراست از مظنه ات بگو و برو تو نخ اش. "
ماندانا رنگي به صورت نداشت كه صداي هارپاگوس ،وزير پدرش از پرده ي سينما به گوش اش خورد كه مي گفت :
" پدرت اژدهاك را كه ديدي تا مي تواني شيون بكن . بگو كوروش ات را گرگي دريد و جز قنداق خونرنگ و پاره چيزي بجا نمانده . تو هم مثل مادر موسي خواهي بود كه فرزند ش را در قصر نمرود تيمار كرد و كسي هم حالي اش نشد . "
ماندانا كه كوروش را به مر مر سينه اش چسبانده بود داد دست هارپاگوس و اما ناگهان ، چنان تاكي از بطن پرده روييد كه شاخ وبرگ آن كره ي زمين را در نورديد و و بااين رويش سيلي راه افتاد و تيتراژ فيلم را باهمه ي تاجها ونشان هايي كه شكل كلمه ها مي شدند با خود شست و روبيد و برد .
چشم افشين به ماندانا بود كه ديد هنوز نجنبيده قل خورد وصندلي بلعيدش. آتوسا آمد بيرون واما دل تو دل اش نبود. روبرفها كمي راه رفت و بعد ، افشين را ديد كه بوق مي زد .
افشين گفت :
" آنقدر از سر وته فيلم مي زنند كه تماشاچي بايد خودش يك پا نويسنده باشد . همين هم هست كه مي گويند اين روزها تعداد نويسنده ها ازرقم خواننده ها بيشتر است . اما هيچ حاليم نشد چرا كوروش با آن همه حشمت و جاه و جهانگيري اش ، به دست يك زن بايد كشته مي شد؟ "
آتوسا كه بيقراربود و يا كه بيقرار نشان مي داد گفت :
" زن را كه آدم حساب نكني همين مي شود ؟ راستي توسينما چه خبر ؟"
افشين كه مي خنديد گفت :
" كسي به كسي نبود و ماندانا هنوز داشت لالايي اش را مي كرد . حق اش بود . بيصدا بايد خفه مي شد!زنيكه بعد از كوروش پا گذاشت عدليه كه عملي ام و مي خواهد جدابشود . زورش چربيد وجداشد . اما اين يك جداشدن ِساده نبود . مرا از كوروش نيز جدا كرد .آبها كه از آسياب بيفتند كوروش ديگه ما منه ! "
چند قُلُپ ويسكي رفتند بالا ووقتي تن هردوشان داغ شد لغزيدند جلو ي شومينه و آتوسا گفت :
"اما هيچ مي داني كه اين روزها هم مثل آن روزهاست و هيچوقت نبايد يك زن را دست كم گرفت ؟ مخصوصا كه حالا بدتر هم شده و باجه ي رفاقت نيز تعطيله . "
افشين غرولندي كرد و ناليد :
" باز داري حالگيري مي كني كه چي ؟ بايد چند دفعه بگويم كه دوستت دارم و تو ديگه پاشنه ي در نيستي كه پس ات بزنم . تويك گنجي براي من . آن قدرخوشگل و ملوس كه همه مي ميرند برات . شوخي را هم بگذار كنار و با آتش بازي نكن . تا خرخره الكل بلعيدي و هيچ حاليت نيست كه آنچه دستته و داره من را نيش ميزند يك اسلحه است ؟"
آتوسا كه خشم اش گرفته بود گفت :
" من مگه مأمور دم دَرِتم كه هرچه بگويي پاهام را جفت كنم و بگويم چشم ؟"
افشين داشت دل اش شورمي زد كه تا بجنبد يكهو سوخت وبا شياري كه از آن خون مي جوشيد گوشهايش به وزوز افتاد و در سايه روشن نگاه اش ، ماندانا را ديد كه قرص و قايم بالا سرش ايستاده و زده زير خنده .
افشين كه شد مثل يك شاخه ي خشك وافتاد، آتوسا هم خنديد و يكي كه صورتش را نمي ديديد، سگك كمربندي را دور تن افشين سفت كرده و با خود برد . بعدش آتوسا دوشي گرفت و و قتي كه ترگل و ورگل ، از جلوي آينه پاشد ، خانه را تر وتميز ديد و نگاهي به كيف اش كرد و ديد ماندانا سرِحرف اش بوده ودستمزدش بي كم و كاست توكيف اش است . داشت از درباغ مي رفت بيرون كه ديد ردّ پاي اش را برفها گم مي كنند و به زحمت خودش را رساند به ايستگاه . وسط اتوبان بود كه ديد راه بندان است و اوهم مثل همه گردن كشيد كه ببينند چه خبر است . برفاب خونيني بود رو كف آسفالتي يخ زده و مي گفتند كه باز معتادي ناكارشده وبه ضخامت كاغذ هم ، چيزي از او نمانده . آن وسط لنگه كفش مچاله اي هم بود كه آشنا بود و اماهرچه فكركرد عقل اش به جايي قد نداد .
آتوسا توجاده ي نوشهر بود و فكرش همه پيش يك باغ نارنجستان!
1387