|
شعر
آرش قربانی
تمام تو را در آغاز یک قاب که پرنده ای در لبانت
مرده ست
-
دلم تو را تنگ است
به آغاز ها ایمانت می دهند که صدا باشیم تنها صدا
و من
به بالهایمان برای دور دست می اندیشم
و قابی شکسته در باران
که فرو می ریزد
وپرنده ای که در ایوان فرو مرده ست
دلم تورا
تنگ است
جواد سجادی
«دلتنگیهای
خیابان بیست وپنجم »
این شاه کلید بد جوری مغزم را فشار میدهد
و قلبم
با فرض اینکه / این متن کوکاکولاست و آن بالا یک
علامت تبلیغاتی بزرگ چسبیده است
سرت را با نی می کشم / بالا
نی نی نی نی نی نی نا
چیزی شبیه همین
یا زنی در خیابان بیست وپنجم
واکسینه کرده بود خیابان را
برای خودش چتر می فروخت
ابرهای کوچکی آمدند بالای سرم
سرم روی دستم
دستم در دستهای چتری که
زنی می فروخت
خودش و چترش را / در باران
پولهایم را دادم
پولهایم را / بکارتم هم روش
کوکاکولا خریدم
زدم بالا
بالا زدم
- خانم پرستار این چندمین روز است ؟
- باران می بارد ؟
- چترها زده اند به خیابان ؟
دکتر گفت چیزی نیست اینها هذیانهای خیابان بیست و
پنجم است ، بااین ُمسَکّن
علی اکبر رضوانی
درخت
قدمهایش را کند می کرد
که کند می کرد
وما کار خودمان بود
از اینجا
تا گیسوانت
لای شانه ها / پیچ می خورد و بزرگ می شد
کار خودمان
می شد
هر چیزی را
با دستهایت
یا پشت قدم هایش
کند می کرد
ازلای شانه ها
که پیدا می کنیم
تورا
وخودمان را / نمی توانیم از خودمان
پس چه که می لرزی پشت انگشتانم
واین همه آدم سربه فلک کشیده
که چسبیده اند
به سقف کوچکشان
و کار خودشان
ما
کار خودمان بود
از نگاه های آنطرف خیابان گرفته
تا سیب های گندیده
که از آسمان
دادند دستمان
کار خودمان را
وهر چیزی را
با دستهایش
یا پشت قدم هایت
چقدر این خیابان به کجا ختم می شود
وماه
که پشت هیچ برجی تا
پیچ می خورد
بزرگ می شد
چشم می خورد
حرف می شد
برای خودت !
دستت را به من بده
نه مثل هر کبوتری که سخت می شود
تا آن درخت
کار خودمان بود
ما
خودمان بود.
آزیتا حقیقی جو
سیگار
سنگر نمی گیرم
آتش
که می گشایی
حلقه حلقه
من آه می کشم
تو
دود میکنی
مجتبی پور محسن
زنگ زدی لبت را به گو شی بچسبان
لبت را که چسباندی زنگ بزن
حتا بقال سر گذر هم توی بغل این کوچه نسیه ...
زنگ نمی زند که بچسبانم
جمله هایی که فعل نداشت چه کارها که نمی کردی
در من کار هایی انجام می دهند
که زشت نیست زشت تر است
دوستش نداری برایش نمی میری
این جمله ها واقعیت ندارند
ننویس
بیا زنگ بزن 110
توی اجناس بقال کرم می ریخت
جمله ها را طوری می سازم
که گوشی را بر دارد
[خودمانیم
بر نمی دارد!]
نه جرات ندارم بگویم
بگذار هر جور دلشان می خواهد
شعرت را بخوانند
باور نمی کنند
باجه تلفن عاشق شده است
لب را به گوشی چسباند
نشنیدم که در گوشی چی گفت
سکه ها تب کردند
جمله ها را جا به جا کن
زنگ زدی بچسبان!
پژمان گلچین
درست: چند دقیقهء پیش را، روی کله ام جا گذاشته
ام« دستم از دنیا کوتا ست حلالم بکنید»
برای تو
تا فردا قرار می گذارم، / آمدی!
«من» لا به لای ِ چند دقیقهء پیش
و فردا که با تو قرار گذاشتم، / گیر ، می کنی
تا ............... صبح
از روی میزم دزدیدی -عکس-
درست چند دقیقهء بعد فردا
نیست روی میز -عکس- :
« دستم از دنیا کوتاست»
و مرد
روبروی من سوار شد - بی کرایه
-
از همین جا شروع می کنم
بالعکس.
دوربین قدیمی مجال حرفهایم را بریده،
کوتاه -«آماده؟!» -
فریم بعدی
- فلاش -
و عکس روی میزآقایی مثل چند دقیقهء قبل ،
ظاهر شد: عکس
مال من نیست
درست مثل خودم .
حالا فردا / لای همین چند دقیقهء قابل
ذکر
گیر کرده است
مثل خودم نیست و
این چاق بود من از عکس لاغرترم
مثل خودم نیست
درست مثل شما عکس
می شود.
:- آماده ؟! -
- فلاش - .
|
